ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Οι πισίνες σήμερα, λόγω της προηγμένης τεχνολογίας και της μαζικής παραγωγής, αποτελούν ένα πραγματοποιημένο όνειρο εκατομμυρίων κατοίκων των προηγμένων χωρών σε όλες τις ηπείρους.
Δεν είναι όλες οι πισίνες ίδιες. Διαφέρουν από άποψη χρήσης, τοποθεσίας, τρόπου κατασκευής.
Μια πρώτη κατηγοριοποίηση είναι αυτή της ιδιωτικής και δημόσιας πισίνας. Αυτές με τη σειρά τους μπορούν να είναι εσωτερικές ή εξωτερικές. Ιδιαίτερες κατηγορίες αποτελούν οι πισίνες τοποθετημένες στο υπόγειο ή στην ταράτσα.
Ως προς τον τρόπο κατασκευής διακρίνονται στις προκατασκευασμένες (συνήθως από πολυεστέρα) και σε αυτές που κατασκευάζονται επί τόπου από οπλισμένο σκυρόδεμα.
Η δεύτερη αυτή κατηγορία είναι ένας από τους επικρατέστερους τρόπους, λόγω της ευελιξίας που παρέχει για να προσαρμοστεί σε διαστάσεις και σχήμα, στις απαιτήσεις του πελάτη.

ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ
Η σωστή κατασκευή μιας πισίνας προϋποθέτει μεταξύ άλλων και τη σωστή στεγανοποίησή της. Αυτή πρέπει να εξασφαλιστεί και εξωτερικά και εσωτερικά.
Εξωτερικά, η στεγανοποίηση μπορεί να γίνει με τους εξής δύο τρόπους:
1. Με την τοποθέτηση μεμβράνης ή γεωϋφάσματος
2. Με την επικάλυψη όλων των περιμετρικών τοιχείων με εποξειδικό υλικό δύο συστατικών, με κλάσματα λιθανθαρκόπισσας
3. Με την επικάλυψη όλων των περιμετρικών τοιχείων με τσιμεντοειδές υλικό
Τα υλικά αυτά προστατεύουν τα τοιχώματα της πισίνας από την αρνητική πίεση του υδροφόρου ορίζοντα , καθώς και από τη διείσδυση χωμάτων και μικροοργανισμών που διαβρώνουν την επιφάνεια του σκυροδέματος .
Εσωτερικά, εφόσον εξασφαλιστεί ότι η επιφάνεια του σκυροδέματος έχει επισκευαστεί από τυχόν ρωγμές και άλλες κατασκευαστικές ατέλειες και έχει εξασφαλιστεί η επιπεδότητα της με τσιμεντοκονία ή σοββά, η στεγανοποίηση μπορεί να γίνει με τους εξής δύο τρόπους:
1. Με την επικάλυψη όλων των περιμετρικών τοιχείων και του πυθμένα με εποξειδικό υλικό δύο συστατικών, με κλάσματα λιθανθαρκόπισσας, εάν πρόκειται η πισίνα να επικαλυφθεί με πλακίδια
2. Ή με την επικάλυψη όλων των περιμετρικών τοιχείων και του πυθμένα με εποξειδικό υλικό δύο συστατικών, το οποίο μπορεί να παραμείνει και ως τελική διακοσμητική επικάλυψη. Για το λόγο αυτό, διατίθεται σε αποχρώσεις του μπλε και σε άσπρο, εάν αυτό είναι επιθυμητό.
Ωστόσο, λόγω της συνεχούς επαφής της εποξειδικής επικάλυψης με τα χημικά που περιέχει το νερό, όπως το χλώριο, καθώς και από τη συνεχή επίδραση της ηλιακής ακτινοβολίας, εμφανίζεται συχνά το φαινόμενο της κιμωλίασης*, δηλ. οι κόκκοι των χρωστικών ουσιών θρίβονται, με αποτέλεσμα να διαπιστώνουμε συχνά ότι η πισίνα «ξεβάφει».
Για να αντιμετωπίσουμε το φαινόμενο αυτό χρησιμοποιούμε διαφανή πολυουρεθανική επικάλυψη , με σταθεροποιητές φωτός που το προστατεύουν από την επίδραση της ηλιακής ακτινοβολίας και έτσι προστατεύει την εποξειδική στρώση, δεν κιτρινίζει, ενώ παράλληλα ενισχύει και τη στεγανοποίηση της πισίνας.
*Κιμωλίαση λέγεται η ανάπτυξη σκόνης στην επιφάνεια χρωμάτων, συνθετικών επιχρισμάτων κλπ. Στην ουσία είναι μια φυσιολογική συνέπεια της έκθεσης του υλικού κυρίως στην ηλιακή ακτινοβολία αλλά και στο οξυγόνο. Με άλλα λόγια είναι ένα σημάδι γήρανσης.
Τι συμβαίνει; Οι ρητίνες που περιέχουν τα επιχρίσματα σχηματίζουν ένα προστατευτικό, εξωτερικό φιλμ που όμως με την πάροδο του χρόνου γηράσκει λόγω οξείδωσης και έκθεσης στις UV. Το φιλμ αποδομείται και τα πιγμέντα απελευθερώνονται σαν ανοικτού χρώματος σκόνη. Εάν αυτή η σκόνη δεν καθαρισθεί έγκαιρα, σιγά σιγά παρασυρόμενη από το νερό της βροχής, λεκιάζει και τις προσόψεις.